Er was een tijd waarin het zomaar kon gebeuren dat er twee prinsesjes voor mijn deur stonden. Vergezeld van een oma, die nog net niet maf genoeg was om ook zelf in suikerspinroze tule en met een kroontje op haar hoofd over straat te gaan. Een tijd waarin op de vlonder in mijn tuin een paleis werd gebouwd voor Kikker die, zo giechelden de prinsesjes, slechts wachtte op een kus van tante Lian om te tonen dat hij in werkelijkheid een prins was. Ja, er was een tijd waarin tijdens schoolvakanties mijn huis betoverd werd door de magie van heksen, zeerovers en goede feeën. Een tijd waarin de driejarige Wim, verkleed als indiaan en gelegen in een hangmat, angstig aan Erik vroeg of die grote eikenboom ook om kon vallen. Nachten waarin ik geregeld werd gewekt door gegiechel vanuit de logeerkamer en dagen waarin we leefden op pannenkoeken en patat, omdat bij een tante nu eenmaal (bijna) alles mag.
Die tijd is voorbij.

Anno 2009 brengt de post niet langer tekeningen met het verzoek te mogen komen logeren, in de hanenpoten van een kind dat net heeft leren schrijven. De meisjes zien allang geen droomprins meer in een kikker, de jongens verkleden zich alleen nog in een Ronaldo-shirt en Wim woont inmiddels op het land van de Sioux-indianen waar mijn broer enkele jaren eerder met zijn melkveehouderij is neergestreken. 

Een nieuwe tijd is aangebroken. In 2009 zit een beetje tante op Facebook. Ik wil graag dat beetje zijn, liefst ook nog wat meer, dus vooruit, ik ga op Facebook. En de nichtjes en neefjes die ik slechts kort geleden (zo lijkt het) nog leerde om binnen de lijnen te tekenen en buiten de lijnen te denken, leren mij nu hoe ik mijn profiel kan pimpen. 
Er valt veel te beleven in dit nieuwe land van de onbegrensde mogelijkheden. Als ik wil, heb ik er een dagtaak aan. Mijn mailbox puilt uit met krabbels, buzz- en wie-wat-waar-berichten, blogs, foto’s, filmpjes en als ik niet oppas, zit ik zo een uur te chatten. Toch heb ik na ruim een maand nog maar 19 FB-vrienden. In tegenstelling tot mijn nichtjes en neefjes, die meewarig glimlachen bij deze zielige score. Zij zijn van de grote aantallen, tot en met wel 838 vrienden. Heb je dan nog wel tijd om bijvoorbeeld een boterham te eten of naar de wc te gaan? Ik durf het ze niet te vragen.

En toen werd ik zomaar, enkel en alleen door weer een nieuwe tijdgeest, van iemand uit de achterhoede tot koploper. “Ontvrienden” is de nieuwe norm. Het woord van het jaar 2009.
Ik heb er maar 19. Vind maar eens een hippere tante op Facebook!

Logees van tegenwoordig (2014)

© Lian Reuvekamp

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *