Op een nacht veranderde ons huis in een grote chocoladetaart, en dook ik bij volle maan in een golfslagbad vol mousse. De wind blies schuimkoppen van slagroom en rijpe kersen vielen zo van de boom in het bruine goud. Op dat moment had ik in werkelijkheid (vanwege voedselintoleranties) al vijftien jaar geen koekjes, cake, gebak of ijsco meer gegeten.
Taart, dacht ik dan ook verlekkerd toen de wekker afliep.
Elke dag een stuk taart.

Het leek me een geweldig voornemen, maar hoe bak je de appeltaart van je moeder zonder bloem, suiker, boter en ei? Ik vroeg het aan een Engelse vriendin. Ze kon zich geen leven zonder High Tea voorstellen en stortte zich enthousiast en met een jaloersmakende creativiteit op het bakken met alternatieve ingrediënten. Al snel liep ik op wolkjes in een gastronomische hemel op aarde. Zo gauw de kookwekker in haar keuken afliep, was ik in minder dan een kwartier ter plaatse.

Aanvankelijk bakte ik er zelf niks van, maar toen ik uiteindelijk toch de slag te pakken kreeg, kwam er een spontane tam-tam op gang. Familie, vriend(inn)en, studiegenoten, buren en zelfs mijn tandarts. Velen wilden wel eens ‘zo’n speciaal taartje’ proeven, kwamen zelf met een recept dat ze graag ‘omgebouwd’ wilden hebben of kenden wel iemand met een of andere voedselallergie.
Veel dank ben ik dan ook verschuldigd aan de harde kern van mijn ‘Keuringsdienst van Waren’, en aan een ieder die keer op keer de moed heeft om zijn tanden in mijn bakexperimenten te zetten. Jullie enthousiasme en feedback is van onschatbare waarde en maakt bakken nóg leuker!

Ik was zo iemand die het lekkerste voor het laatst bewaarde. Een onzinnige gewoonte.
Zo langzamerhand heeft ons huis wel iets weg van de chocoladetaart uit mijn droom, en inmiddels hebben we zoveel mousse gegeten dat we er wel een zwembad mee kunnen vullen.
Alleen die kersenboom…

Brownietaart

Share