Met een hart krakend van heimwee
als de oude staldeur uit mijn jeugd,
verlang ik naar die tijd
waarin koeien nog hoorns hadden. 

Onze wereld niet groter dan
de dampige warmte van de deel, 
de geur van kuilvoer, scharrelkippen 
en een hond op wacht. 

We zweefden op wiebelige schommels 
boven het hooi, bouwden hutten  
van balen stro, schoren schapen en 
snoepten koeienbrok.

Jij werd boer, zei je.
En ik werd elke keer iets anders.
Juf, stewardess, schrijfster of zo’n dokter 
die zieke hoofden beter maakt.

Maar één ding wisten we zeker:
alles zou altijd zo blijven.

Voor Wilfried. 

© Lian Reuvekamp

2 Reacties

  1. Tante Annie

    Wat een leuke foto van jou met Wilfried op de zand hoop. De hond houd de wacht.

    Antwoord
  2. Ingrid

    Prachtig!

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *